Niet iedereen kent dit plekje. Het ligt een beetje verscholen, aan het einde van een doodlopend straatje.
Wie hier langskomt, krijgt het uitzicht cadeau. Sint-Margriete ligt hier bijna als op een schilderij: de toren boven de huizen, het dorp midden in het wijde polderland.
In een streek zonder heuvels moet je het niet hebben van spectaculaire panorama’s. Maar soms volstaat een weggetje dat plots stopt en een uitzicht dat zich zomaar opent. Misschien is dat ook de reden waarom hier een bankje staat.
Voor wie even wil gaan zitten, rondkijken… en ontdekken dat Sint-Margriete eigenlijk best een schoon dorp is.
Zelfs al moet je er soms een doodlopend straatje voor in.